रात्रीचे बारा वाजून पंधरा मिनिटे झाली होती.
पावसाने संपूर्ण शहर झोडपून काढले होते. स्टेशन जवळजवळ रिकामे झाले होते. प्लॅटफॉर्मवर फक्त काही ट्यूबलाईट्स लुकलुकत होत्या आणि अधूनमधून रेल्वे रुळांवरून पाण्याचे थेंब खाली पडत होते.
अमोल प्लॅटफॉर्म नंबर ४ वर एकटाच उभा होता.
त्याच्या हातात मोबाईल होता. स्क्रीनवर पुन्हा एकदा त्याने वेळ पाहिली.
१२ वाजून १५ मिनिटे झाली होती.
"आता ट्रेन आली नाही तर आज ऑफिसमध्येच झोपावं लागेल," तो स्वतःशीच पुटपुटला.
तेवढ्यात स्टेशनच्या स्पीकरमधून एक तुटक आवाज आला.
"प्रवाशांनी कृपया लक्ष द्यावे... प्लॅटफॉर्म क्रमांक चारवर येणारी शेवटची लोकल काही मिनिटांत..."
आवाज अचानक बंद झाला.
अमोलने आजूबाजूला पाहिले.
प्लॅटफॉर्मवर आता त्याच्याशिवाय कुणीच नव्हते.
तेवढ्यात त्याला जाणवले...
त्याच्या मागे कोणीतरी उभे होते.
अमोलने हळूच मागे वळून पाहिले.
एक वृद्ध माणूस.
पांढरा कुर्ता, जुनाट काळी छत्री आणि हातात एक छोटीशी काळी बॅग.
तो अमोलकडे शांतपणे पाहत होता.
"ट्रेन उशिरा आहे का?" वृद्धाने विचारले.
"हो... बहुतेक."
वृद्धाने घड्याळाकडे पाहिले.
"आज शेवटची ट्रेन आहे."
"हो."
वृद्ध काही क्षण शांत राहिला.
मग त्याने एक विचित्र प्रश्न विचारला.
"तुम्ही पहिल्यांदाच या ट्रेनने जाणार आहात?"
अमोल हसला.
"नाही. रोज जातो."
वृद्धाच्या चेहऱ्यावर अचानक गंभीर भाव आले.
"मग आज... ट्रेनमध्ये दुसऱ्या डब्यात बसू नका."
अमोल काही बोलण्याआधीच दूरवरून ट्रेनचा हॉर्न ऐकू आला.
ट्रेन प्लॅटफॉर्मवर आली.
दरवाजे उघडले.
अमोलने वृद्धाकडे पाहिले.
पण...
वृद्ध तिथे नव्हताच.
अमोलने संपूर्ण प्लॅटफॉर्मवर नजर फिरवली.
कोणीच नव्हते.
"कुठे गेला?" तो स्वतःशी म्हणाला.
ट्रेन सुटणार होती.
अमोल पटकन पहिल्या डब्यात चढला.
डब्यात पूर्ण शांतता होती.
नेहमी या वेळची लोकल रिकामी असायची, पण आजची शांतता काहीतरी वेगळी वाटत होती.
अमोल खिडकीजवळ बसला.
ट्रेन हळूहळू स्टेशनमधून बाहेर पडली.
पाच मिनिटे झाली.
दहा मिनिटे झाली.
पण ट्रेनने पुढचे स्टेशन गाठले नाही.
अमोलने मोबाईल काढला.
नेटवर्क गायब होते.
"हे काय?"
तो उठला.
डब्यात इतर प्रवासी आहेत का हे पाहण्यासाठी त्याने पुढे पाहिले.
संपूर्ण डबा रिकामा.
त्याला अचानक वृद्धाची गोष्ट आठवली.
"दुसऱ्या डब्यात बसू नका."
अमोलने डब्याच्या दरवाजाकडे पाहिले.
पहिला डबा.
मागे दुसरा डबा.
दोन्ही डब्यांमध्ये असलेला दरवाजा हळूहळू हलत होता.
जणू कोणीतरी दुसऱ्या बाजूने तो उघडण्याचा प्रयत्न करत होते.
अमोलच्या अंगावर काटा आला.
त्याने नजर हटवली.
पण काही सेकंदांनी...
टक... टक... टक...
दरवाजावर तीन वेळा आवाज झाला.
अमोल जागेवरून उठला.
"कोण आहे?"
उत्तर आले नाही.
पुन्हा आवाज.
टक... टक... टक...
यावेळी अमोल मागे सरकला.
तेवढ्यात ट्रेन अचानक थांबली.
अमोल पुढे फेकला गेला.
बाहेर पूर्ण काळोख.
स्टेशन कुठेच दिसत नव्हते.
तेवढ्यात डब्यातील दिवे बंद झाले.
पूर्ण अंधार.
अमोलने मोबाईलची फ्लॅशलाइट चालू केली.
आणि त्याच क्षणी...
त्याच्या मोबाईलवर एक मेसेज आला.
"दुसऱ्या डब्यात जाऊ नकोस."
अमोलच्या हातातून मोबाईल जवळजवळ खाली पडला.
मेसेज पाठवणारा नंबर...
Unknown.
त्याने लगेच कॉल केला.
फोन वाजला.
पण आवाज...
त्याच डब्यातून येत होता.
अमोलने हळूहळू मागे पाहिले.
रिकाम्या सीटखाली मोबाईलचा प्रकाश चमकत होता.
तो खाली वाकला.
एक जुना मोबाईल तिथे पडला होता.
स्क्रीनवर एकच व्हिडिओ सुरू होता.
अमोलने व्हिडिओ पाहिला.
व्हिडिओमध्ये...
तोच डबा दिसत होता.
आणि कॅमेऱ्यासमोर बसलेला माणूस...
अमोलच होता.
अमोलच्या छातीत धडधड वाढली.
व्हिडिओमध्ये तो स्वतः काहीतरी बोलत होता.
त्याने आवाज वाढवला.
"जर तू हा व्हिडिओ पाहत असशील..."
स्क्रीनवरील अमोल म्हणत होता,
"...तर तू अजून पहिल्या डब्यात आहेस."
अमोलने घाबरून व्हिडिओ बंद केला.
पण स्क्रीनवर पुन्हा व्हिडिओ सुरू झाला.
"माझं ऐक. दुसऱ्या डब्यात जाऊ नकोस."
अमोल थिजून गेला.
व्हिडिओमधील अमोल पुढे म्हणाला,
"कारण दुसऱ्या डब्यात गेल्यावर तुला आपण इथे का आलो आहोत हे आठवेल."
अचानक ट्रेन पुन्हा सुरू झाली.
काही वेळाने ट्रेन एका स्टेशनवर थांबली.
अमोलने खिडकीतून बाहेर पाहिले.
स्टेशनच्या फलकावर लिहिले होते:
"देवगाव"
अमोलच्या चेहऱ्यावर गोंधळ दिसला.
हे स्टेशन त्याच्या मार्गावर नव्हते.
तो दरवाजाकडे धावला.
पण दरवाजा उघडत नव्हता.
तेवढ्यात मागच्या डब्यातून आवाज आला.
"अमोल..."
तो आवाज त्याला ओळखीचा वाटला.
"कोण?"
पुन्हा आवाज आला.
"अमोल... इकडे ये."
तो आवाज त्याच्या वडिलांचा होता.
पण त्याचे वडील...
पाच वर्षांपूर्वी मरण पावले होते.
अमोलच्या डोळ्यांत पाणी आले.
"बाबा?"
मागचा दरवाजा अचानक उघडला.
अंधारातून एक हात पुढे आला.
"इकडे ये."
अमोल काही क्षण जागेवर उभा राहिला.
मग त्याने स्वतःला थांबवले.
त्याला वृद्धाची सूचना आठवली.
दुसऱ्या डब्यात जाऊ नकोस.
तो मागे सरकला.
आणि त्याच क्षणी...
ट्रेनच्या खिडकीबाहेरून एक चेहरा दिसला.
तो वृद्ध माणूस होता.
तो ट्रेनसोबत धावत होता.
त्याने खिडकीवर हात ठेवला आणि ओरडला,
"अमोल! डोळे बंद कर!"
अमोलने ताबडतोब डोळे बंद केले.
काही सेकंदांनी ट्रेनमध्ये जोरदार ब्रेक लागला.
एक मोठा आवाज झाला.
आणि...
सगळं शांत झालं.
अमोलने डोळे उघडले.
सकाळ झाली होती.
तो एका हॉस्पिटलमध्ये होता. रात्रीचे बारा वाजून पंधरा मिनिटे झाली होती.
पावसाने संपूर्ण शहर झोडपून काढले होते. स्टेशन जवळजवळ रिकामे झाले होते. प्लॅटफॉर्मवर फक्त काही ट्यूबलाईट्स लुकलुकत होत्या आणि अधूनमधून रेल्वे रुळांवरून पाण्याचे थेंब खाली पडत होते.
अमोल प्लॅटफॉर्म नंबर ४ वर एकटाच उभा होता.
त्याच्या हातात मोबाईल होता. स्क्रीनवर पुन्हा एकदा त्याने वेळ पाहिली.
१२ वाजून १५ मिनिटे झाली होती.
"आता ट्रेन आली नाही तर आज ऑफिसमध्येच झोपावं लागेल," तो स्वतःशीच पुटपुटला.
तेवढ्यात स्टेशनच्या स्पीकरमधून एक तुटक आवाज आला.
"प्रवाशांनी कृपया लक्ष द्यावे... प्लॅटफॉर्म क्रमांक चारवर येणारी शेवटची लोकल काही मिनिटांत..."
आवाज अचानक बंद झाला.
अमोलने आजूबाजूला पाहिले.
प्लॅटफॉर्मवर आता त्याच्याशिवाय कुणीच नव्हते.
तेवढ्यात त्याला जाणवले...
त्याच्या मागे कोणीतरी उभे होते.
अमोलने हळूच मागे वळून पाहिले.
एक वृद्ध माणूस.
पांढरा कुर्ता, जुनाट काळी छत्री आणि हातात एक छोटीशी काळी बॅग.
तो अमोलकडे शांतपणे पाहत होता.
"ट्रेन उशिरा आहे का?" वृद्धाने विचारले.
"हो... बहुतेक."
वृद्धाने घड्याळाकडे पाहिले.
"आज शेवटची ट्रेन आहे."
"हो."
वृद्ध काही क्षण शांत राहिला.
मग त्याने एक विचित्र प्रश्न विचारला.
"तुम्ही पहिल्यांदाच या ट्रेनने जाणार आहात?"
अमोल हसला.
"नाही. रोज जातो."
वृद्धाच्या चेहऱ्यावर अचानक गंभीर भाव आले.
"मग आज... ट्रेनमध्ये दुसऱ्या डब्यात बसू नका."
अमोल काही बोलण्याआधीच दूरवरून ट्रेनचा हॉर्न ऐकू आला.
ट्रेन प्लॅटफॉर्मवर आली.
दरवाजे उघडले.
अमोलने वृद्धाकडे पाहिले.
पण...
वृद्ध तिथे नव्हताच.
अमोलने संपूर्ण प्लॅटफॉर्मवर नजर फिरवली.
कोणीच नव्हते.
"कुठे गेला?" तो स्वतःशी म्हणाला.
ट्रेन सुटणार होती.
अमोल पटकन पहिल्या डब्यात चढला.
डब्यात पूर्ण शांतता होती.
नेहमी या वेळची लोकल रिकामी असायची, पण आजची शांतता काहीतरी वेगळी वाटत होती.
अमोल खिडकीजवळ बसला.
ट्रेन हळूहळू स्टेशनमधून बाहेर पडली.
पाच मिनिटे झाली.
दहा मिनिटे झाली.
पण ट्रेनने पुढचे स्टेशन गाठले नाही.
अमोलने मोबाईल काढला.
नेटवर्क गायब होते.
"हे काय?"
तो उठला.
डब्यात इतर प्रवासी आहेत का हे पाहण्यासाठी त्याने पुढे पाहिले.
संपूर्ण डबा रिकामा.
त्याला अचानक वृद्धाची गोष्ट आठवली.
"दुसऱ्या डब्यात बसू नका."
अमोलने डब्याच्या दरवाजाकडे पाहिले.
पहिला डबा.
मागे दुसरा डबा.
दोन्ही डब्यांमध्ये असलेला दरवाजा हळूहळू हलत होता.
जणू कोणीतरी दुसऱ्या बाजूने तो उघडण्याचा प्रयत्न करत होते.
अमोलच्या अंगावर काटा आला.
त्याने नजर हटवली.
पण काही सेकंदांनी...
टक... टक... टक...
दरवाजावर तीन वेळा आवाज झाला.
अमोल जागेवरून उठला.
"कोण आहे?"
उत्तर आले नाही.
पुन्हा आवाज.
टक... टक... टक...
यावेळी अमोल मागे सरकला.
तेवढ्यात ट्रेन अचानक थांबली.
अमोल पुढे फेकला गेला.
बाहेर पूर्ण काळोख.
स्टेशन कुठेच दिसत नव्हते.
तेवढ्यात डब्यातील दिवे बंद झाले.
पूर्ण अंधार.
अमोलने मोबाईलची फ्लॅशलाइट चालू केली.
आणि त्याच क्षणी...
त्याच्या मोबाईलवर एक मेसेज आला.
"दुसऱ्या डब्यात जाऊ नकोस."
अमोलच्या हातातून मोबाईल जवळजवळ खाली पडला.
मेसेज पाठवणारा नंबर...
Unknown.
त्याने लगेच कॉल केला.
फोन वाजला.
पण आवाज...
त्याच डब्यातून येत होता.
अमोलने हळूहळू मागे पाहिले.
रिकाम्या सीटखाली मोबाईलचा प्रकाश चमकत होता.
तो खाली वाकला.
एक जुना मोबाईल तिथे पडला होता.
स्क्रीनवर एकच व्हिडिओ सुरू होता.
अमोलने व्हिडिओ पाहिला.
व्हिडिओमध्ये...
तोच डबा दिसत होता.
आणि कॅमेऱ्यासमोर बसलेला माणूस...
अमोलच होता.
अमोलच्या छातीत धडधड वाढली.
व्हिडिओमध्ये तो स्वतः काहीतरी बोलत होता.
त्याने आवाज वाढवला.
"जर तू हा व्हिडिओ पाहत असशील..."
स्क्रीनवरील अमोल म्हणत होता,
"...तर तू अजून पहिल्या डब्यात आहेस."
अमोलने घाबरून व्हिडिओ बंद केला.
पण स्क्रीनवर पुन्हा व्हिडिओ सुरू झाला.
"माझं ऐक. दुसऱ्या डब्यात जाऊ नकोस."
अमोल थिजून गेला.
व्हिडिओमधील अमोल पुढे म्हणाला,
"कारण दुसऱ्या डब्यात गेल्यावर तुला आपण इथे का आलो आहोत हे आठवेल."
अचानक ट्रेन पुन्हा सुरू झाली.
काही वेळाने ट्रेन एका स्टेशनवर थांबली.
अमोलने खिडकीतून बाहेर पाहिले.
स्टेशनच्या फलकावर लिहिले होते:
"देवगाव"
अमोलच्या चेहऱ्यावर गोंधळ दिसला.
हे स्टेशन त्याच्या मार्गावर नव्हते.
तो दरवाजाकडे धावला.
पण दरवाजा उघडत नव्हता.
तेवढ्यात मागच्या डब्यातून आवाज आला.
"अमोल..."
तो आवाज त्याला ओळखीचा वाटला.
"कोण?"
पुन्हा आवाज आला.
"अमोल... इकडे ये."
तो आवाज त्याच्या वडिलांचा होता.
पण त्याचे वडील...
पाच वर्षांपूर्वी मरण पावले होते.
अमोलच्या डोळ्यांत पाणी आले.
"बाबा?"
मागचा दरवाजा अचानक उघडला.
अंधारातून एक हात पुढे आला.
"इकडे ये."
अमोल काही क्षण जागेवर उभा राहिला.
मग त्याने स्वतःला थांबवले.
त्याला वृद्धाची सूचना आठवली.
दुसऱ्या डब्यात जाऊ नकोस.
तो मागे सरकला.
आणि त्याच क्षणी...
ट्रेनच्या खिडकीबाहेरून एक चेहरा दिसला.
तो वृद्ध माणूस होता.
तो ट्रेनसोबत धावत होता.
त्याने खिडकीवर हात ठेवला आणि ओरडला,
"अमोल! डोळे बंद कर!"
अमोलने ताबडतोब डोळे बंद केले.
काही सेकंदांनी ट्रेनमध्ये जोरदार ब्रेक लागला.
एक मोठा आवाज झाला.
आणि...
सगळं शांत झालं.
अमोलने डोळे उघडले.
सकाळ झाली होती.
तो एका हॉस्पिटलमध्ये होता.