पुण्यातल्या एका जुन्या आयटी पार्कच्या पाचव्या मजल्यावर आमचं ऑफिस होतं.
दिवसा तिथे साठ-सत्तर लोकांची गर्दी असायची.
की-बोर्डचे आवाज...
फोनच्या रिंग्स...
लोकांच्या गप्पा...
हशा...
सगळीकडे एक वेगळीच ऊर्जा असायची.
पण रात्री सात वाजल्यानंतर...
तेच ऑफिस पूर्णपणे बदलून जायचं.
लांबच लांब शांत कॉरिडॉर...
बंद केबिन्स...
आणि एका कोपऱ्यात असलेली सर्व्हर रूम.
माझं नाव समीर.
नवीन प्रोजेक्टमुळे मला अनेकदा रात्री उशिरापर्यंत ऑफिसमध्ये थांबावं लागायचं.
रात्रीच्या शांततेची मला सवय झाली होती.
म्हणून मला कधीच भीती वाटली नव्हती.
किमान...
त्या एका रात्रीपर्यंत तरी नाही.
ती रात्र
रात्रीचे साडेदहा वाजले होते.
ऑफिसमध्ये फक्त मी, केदार आणि रुचा उरलो होतो.
रुचाने आपला लॅपटॉप बॅगेत ठेवला.
"समीर, केदार... निघताय का?
की आज ऑफिसमध्येच मुक्काम आहे?"
केदार हसला.
"तू निघ.
हा समीर आज सर्व्हर्ससोबतच झोपणार आहे."
मी हसत त्याला शिवी दिली.
रुचा निघून गेली.
काही मिनिटांनी केदारही निघून गेला.
आता...
पाचव्या मजल्यावर मी एकटाच होतो.
मी पुन्हा लॅपटॉपसमोर बसलो.
काम सुरू केलं.
काही मिनिटं शांततेत गेली.
आणि अचानक...
मागच्या कॉरिडॉरमधून एक आवाज आला.
खट...
मी काम थांबवलं.
पुन्हा आवाज आला.
खट... खट... खट...
जणू कुणीतरी हाय-हील्स घालून हळूहळू चालत होतं.
आवाज माझ्या दिशेने येत होता.
खट... खट... खट...
आणि मग...
तो आवाज माझ्या केबिनच्या अगदी बाहेर येऊन थांबला.
मी काही क्षण दरवाजाकडे पाहत बसलो.
मग हळूच उठलो.
दरवाजा उघडला.
कॉरिडॉर रिकामा होता.
कोणीही नव्हतं.
मी पुन्हा आत आलो.
तेवढ्यात माझ्या फोनवर केदारचा WhatsApp मेसेज आला.
"समीर, काम आवर आणि निघ. आज एकटा थांबू नकोस."
मी हसत रिप्लाय केला.
"का रे? भूत पाहिलंस की काय?"
दोन मिनिटं झाली.
केदारचा काहीच रिप्लाय आला नाही.
मग अचानक त्याचा मेसेज आला.
"मी तुला आधी सांगितलं नाहीये का?"
मी लिहिलं...
"काय?"
त्याचा पुढचा मेसेज आला.
"रात्री पाचव्या मजल्यावर आपण एकटे नसतो."
माझ्या चेहऱ्यावरचं हसू...
हळूहळू गायब झालं.
रात्रीचे साडेअकरा वाजले
मी ठरवलं...
बस.
आता काम बंद.
घरी जायचं.
मी लॅपटॉप बंद करणार...
आणि अचानक...
संपूर्ण ऑफिसची वीज गेली.
सगळीकडे मिट्ट काळोख पसरला.
मी मोबाईलची फ्लॅशलाइट सुरू केली.
आणि तेवढ्यात...
कॅफेटेरियाच्या दिशेने मला काहीतरी ऐकू आलं.
कुणीतरी रडत होतं.
हळू...
अगदी हळू...
पण स्पष्ट.
हुंदके देत...
कुणीतरी रडत होतं.
माझ्या अंगावर काटा आला.
मी धीर करून कॅफेटेरियाकडे चालू लागलो.
एक पाऊल...
मग दुसरं...
रडण्याचा आवाज जवळ येत होता.
पण मी कॅफेटेरियाच्या दाराशी पोहोचलो...
आणि अचानक...
तो आवाज बंद झाला.
पूर्ण शांतता.
मी फ्लॅशलाइट फिरवली.
टेबल्स...
खुर्च्या...
काउंटर...
सगळं तिथेच होतं.
पण...
कोणीही नव्हतं.
तेवढ्यात...
भिंतीवरचा इंटरकॉम फोन वाजला.
ट्रिन...
ट्रिन... ट्रिन...
मी दचकून फोनकडे पाहिलं.
इतक्या रात्री इथे कोण फोन करत होतं?
मी थरथरत्या हाताने रिसिव्हर उचलला.
"हॅलो?"
पलीकडे...
काहीच आवाज नव्हता.
मी पुन्हा म्हणालो...
"हॅलो?
कोण बोलतंय?"
काही सेकंद शांतता.
आणि मग...
एका मुलीचा अतिशय थंड आवाज आला.
"तू...
अजून इथेच आहेस?"
माझ्या हातापायातली ताकदच गेली.
मी कसाबसा विचारलं...
"कोण बोलतंय?"
पलीकडून उत्तर आलं...
"तुला...
इथे थांबायला नको होतं."
माझ्या हातातून फोन खाली पडला.
आणि त्याच क्षणी...
ऑफिसची लाईट पुन्हा आली.
मी सुटकेचा श्वास घेतला.
पण...
माझी नजर समोरच्या सीसीटीव्ही मॉनिटरवर गेली.
कॅमेरा नंबर चार...
सर्व्हर रूम.
स्क्रीनवर एक मुलगी उभी होती.
गडद लाल ड्रेस...
पूर्ण चेहऱ्यावर आलेले केस...
आणि तिची पाठ कॅमेऱ्याकडे होती.
मी स्क्रीनकडे पाहतच राहिलो.
कारण...
त्या वेळी...
सर्व्हर रूममध्ये कोणीही असायला नको होतं.
मी धावत सर्व्हर रूमकडे गेलो.
दरवाजा उघडला.
आत एसीची प्रचंड थंडी होती.
पण...
रूममध्ये कोणीही नव्हतं.
फक्त सर्व्हरचा आवाज...
हम्म्म्म...
मी आजूबाजूला पाहिलं.
आणि अचानक माझी नजर जमिनीवर पडली.
एका कोपऱ्यात...
एक तुटलेलं चांदीचं पैंजण पडलेलं होतं.
मी त्याला हात लावला नाही.
बॅग उचलली...
आणि अक्षरशः धावत ऑफिसमधून बाहेर पडलो.
केदारने सांगितलेलं सत्य
दुसऱ्या दिवशी सकाळी मी थेट केदारला गाठलं.
"काल रात्री तू मला तो मेसेज का केला होतास?"
केदार काही क्षण शांत राहिला.
मग त्याने आजूबाजूला पाहिलं.
"तुला खरंच काहीच माहिती नाहीये?"
"कशाबद्दल?"
केदार माझ्याजवळ आला.
"चार वर्षांपूर्वी आपल्या टीममध्ये अंजली नावाची एक सिनियर डेव्हलपर होती."
"ती खूप हुशार होती.
आणि तुझ्यासारखीच...
रात्री उशिरापर्यंत काम करायची."
केदार काही क्षण थांबला.
मग म्हणाला...
"एक दिवस सकाळी...
ती याच सर्व्हर रूममध्ये मृत अवस्थेत सापडली."
मी सुन्न झालो.
"काय झालं होतं?"
"पोलिसांनी चौकशी केली.
पण केस आत्महत्येची म्हणून बंद झाली."
केदार पुढे म्हणाला...
"पण तिच्या मृत्यूनंतर ऑफिसमध्ये विचित्र घटना सुरू झाल्या."
"कधी सिक्युरिटीला ती दिसली...
कधी क्लिनिंग स्टाफला...
आणि नंतर काही एम्प्लॉईजना देखील."
मी हळू आवाजात विचारलं...
"कशी दिसते?"
केदारने माझ्याकडे पाहिलं.
"लाल ड्रेस...
आणि चेहऱ्यावर आलेले केस."
माझ्या अंगावर पुन्हा काटा आला.
कारण...
मी काल रात्री तेच पाहिलं होतं.
मी विचारलं...
"पण तिने आत्महत्या का केली?"
केदार म्हणाला...
"अंजली एका मोठ्या फ्रॉडची आणि मानसिक छळाची तक्रार करणार होती."
"कुणाविरुद्ध?"
"माहित नाही."
तो थांबला.
"म्हणूनच मी तुला काल एकटं थांबू नकोस म्हणालो होतो."
ती फाईल
त्या संध्याकाळी मी लवकर निघणार होतो.
पण आमचे प्रोजेक्ट मॅनेजर देशमुख सर माझ्याजवळ आले.
"समीर...
सर्व्हर रूममधल्या जुन्या सिस्टममध्ये 'प्रोजेक्ट झिरो'चा डेटा आहे.
तो मला आजच हवा आहे."
मी त्यांना सकाळी करतो असं सांगण्याचा प्रयत्न केला.
पण त्यांनी ऐकलं नाही.
रात्रीचे साडेनऊ वाजले.
ऑफिस रिकामं झालं.
आणि मी पुन्हा सर्व्हर रूममध्ये गेलो.
जुना कॉम्प्युटर सुरू केला.
फाईल्स शोधताना...
मला एक फोल्डर दिसला.
ANJALI HIDDEN_DATA
माझे हात थांबले.
मी थरथरत्या हाताने तो फोल्डर उघडला.
त्यात एक PDF होती.
HR ESCALATION FINAL
मी ती फाईल उघडली.
अंजलीने त्यात लिहिलं होतं...
ऑफिसमधील एका वरिष्ठ व्यक्तीने तिच्या कामाचं श्रेय स्वतः घेतलं होतं.
तिला मानसिक त्रास दिला होता.
आणि ती HR कडे तक्रार करणार होती.
पण पत्राची शेवटची ओळ अपूर्ण होती.
"जर आज रात्री माझ्यासोबत काही अनुचित प्रकार घडला...
तर त्याला जबाबदार..."
आणि पुढे...
काहीच नव्हतं.
तेवढ्यात...
धाड!
सर्व्हर रूमचा दरवाजा जोरात बंद झाला.
मी दचकून मागे वळलो.
दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला.
पण तो उघडत नव्हता.
रूमचं तापमान अचानक कमी होऊ लागलं.
माझ्या तोंडातून निघणाऱ्या श्वासाची वाफ मला दिसू लागली.
आणि माझ्या अगदी मागून...
एक आवाज आला.
"ते...
वाचू नकोस."
मी हळूहळू मागे वळलो.
सर्व्हर रॅक्सच्या अंधाऱ्या कोपऱ्यात...
ती उभी होती.
लाल ड्रेस...
चेहऱ्यावर केस...
आणि तिचे पाय...
जमिनीला टेकलेले नव्हते.
ती हवेत तरंगत होती.
आणि हळूहळू माझ्या दिशेने येत होती.
मी जागेवरच गोठलो.
तिने हळूहळू आपला चेहरा वर केला.
तिचे डोळे पूर्णपणे पांढरे होते.
आणि तिच्या चेहऱ्यावर एक भयानक हास्य होतं.
ती माझ्याकडे पाहत म्हणाली...
"सत्य...
लपवून ठेवू नकोस."
त्याच क्षणी...
कॉम्प्युटरची स्क्रीन बंद झाली.
सगळीकडे काळोख.
आणि...
धाड!
सर्व्हर रूमचा दरवाजा अचानक उघडला.
मी मागे वळूनही पाहिलं नाही.
सरळ धावत बाहेर आलो.
दुसऱ्या दिवशी...
सकाळी ऑफिसमध्ये पोहोचलो...
तर बाहेर पोलिसांची गाडी उभी होती.
सर्व्हर रूमच्या फॉल्स सिलिंगचा मोठा भाग रात्री कोसळला होता.
कामगार ढिगारा साफ करत होते.
आणि त्याच ढिगाऱ्यातून...
एक जुनी डायरी...
आणि एक पेन ड्राईव्ह सापडला.
पोलिसांनी ते ताब्यात घेतलं.
डायरी उघडली गेली.
आणि त्यात...
अंजलीची ती अपूर्ण तक्रार पूर्ण लिहिलेली होती.
त्यात स्पष्ट नाव होतं.
देशमुख सर.
अंजलीने लिहिलं होतं...
देशमुख तिचं काम चोरत होते.
ती HR कडे तक्रार करणार असल्याचं त्यांना समजलं होतं.
म्हणून तिला सर्व्हर रूममध्ये कोंडून धमकावण्यात आलं.
आणि त्या रात्री...
तिचा मृत्यू झाला.
पोलिसांनी देशमुख सरांना ताब्यात घेतलं.
ते ऑफिसमधून बाहेर जात होते.
आणि अचानक...
संपूर्ण ऑफिसमध्ये एका मुलीच्या हसण्याचा आवाज घुमला.
हाऽऽ... हाऽऽ...
आणि मग...
"आता...
सगळ्यांना सत्य समजलंय."
देशमुख सरांचा चेहरा पांढराफटक पडला.
आणि ते मटकन खाली बसले.
पण कथा इथे संपली नाही...
काही दिवसांनी मी ती नोकरी सोडली.
केदारनेही दुसरी कंपनी शोधली.
मला वाटलं...
सगळं संपलं.
पण काही दिवसांनी...
माझ्या मोबाईलच्या गॅलरीमध्ये एक फोटो आपोआप सेव्ह झाला.
मी तो फोटो काढलेला नव्हता.
फोटोमध्ये आमच्या जुन्या ऑफिसची सर्व्हर रूम होती.
आणि मध्यभागी...
ती उभी होती.
लाल ड्रेसमध्ये.
चेहऱ्यावर केस.
पण सगळ्यात भयानक गोष्ट...
फोटोखाली वेळ लिहिली होती.
रात्रीचे साडेअकरा वाजून तीस मिनिटे.
मी काही क्षण त्या फोटोवरच पाहत राहिलो.
कारण...
हीच ती वेळ होती...
ज्या वेळी मी त्या कॅफेटेरियामधला फोन उचलला होता.
आणि त्या फोटोसोबत एका अनोळखी नंबरवरून मेसेज आला.
"पुढच्या वेळी ऑफिसमध्ये कुणी एकटं दिसलं...
तर त्याला एकटं सोडून जाऊ नकोस."
आजही...
आजही जेव्हा मी नवीन ऑफिसमध्ये रात्री उशिरापर्यंत एकटा थांबतो...
तेव्हा कधी कधी मागच्या कॉरिडॉरमधून...
तोच आवाज ऐकू येतो.
खट...
काही सेकंद शांतता...
खट... खट...
आवाज हळूहळू माझ्या दिशेने येतो.
पण...
मी कधीच मागे वळून पाहत नाही.
कारण मला माहीत आहे...
जर मी मागे वळून पाहिलं...
तर...
ती तिथेच उभी असेल.
लाल ड्रेसमध्ये...
माझ्याकडे पाहत...
आणि कदाचित...
यावेळी ती मला एकच प्रश्न विचारेल...
"तू...
अजून...
इथेच...
आहेस?"
